Selecteer een pagina

De nieuwste dingen

Sophie en het pratende blok

Sophie en het pratende blok

door Jidéhim, tekst Vicq, 37 pagina’s.

Uitgegeven in 1982 door uitgeverij J. Dupuis N. V. Brussel Sittard,

Sophie en Bertje lopen door het bos. Ze zijn op weg naar de aptonieme meneer Karmans die de lokale sloop runt, want Bertje wil diens nieuwe autoperser graag in werking zien. Ze plukken eerst wat giftige boleten en betreden via een gat in de schutting het autobedrijf. Staand bij een tot blok geperste voormalige auto begint dit te praten. Snel naar meneer Karmans die nog niet gespot is. Ze vinden hem in de schuur, gekneveld op een bed. Nog voor ze hem bevrijd hebben komen er gemaskerde boeven binnen, genummerd 2, 3 en 4. Die laatste is buikspreker, het mysterie is op pagina 6 al opgelost, zou je denken.

Maar nee, ze vertellen door de walkie talkie aan nummer 1 (in het bijzijn van iedereen) dat ze een goudwagen gaan overvallen. Deze komt even later netjes volgens plan aanrijden, het is een peugeot J7. Die moet stoppen voor een Citroen Ami 6 met pech midden op de weg. Terwijl ze ontdekken dat de benen die onder de ami uitsteken nep zijn, ze worden weer gebruiksprekerd, tilt boef 3 de J7 op met de kraan en gooit deze in de kraker. De boeven laden de geperste wagen op de pick-uptruck van meneer Karmans en ze gaan er vandoor. Maar niet voordat nummer 4 de paddestoelen vindt die Bertje geplukt had, en ze meeneemt om straks op te eten.

Drie uur later rijdt de vader van Sophie verontrust het terrein op in zijn Renault 4. Hij ontdekt de vastgebonden garagehouder en kinderen en belt de politie. Die komt in de vorm van commissaris Argwaan in een Citroen DS. Hij arresteert de mannen van de goudwagen op basis van de schedeltheorie van Lombroso.

De volgende pagina’s zijn gewijd aan de paddohallucinaties van boef 4. Hij wordt afgevoerd naar een gesticht en een bericht daarover in de krant zet Sophie weer op het spoor. Ze gaat met papa in een eivormig zweefautootje naar de kliniek. Daar zijn de boeven ook om hun compagnon op te halen maar gelukkig denkt die nog dat ie een hamer is en slaat zijn vrienden op het hoofd.

Niet hard genoeg, papa wordt meegenomen, de politie arriveert en zet de achtervolging in. De boeven zetten een val, de politiesnoek crasht en vliegt in brand, Sophie zit er vlak achter met haar ei en redt iedereen met behulp van een wonderschuimblusser. Als ze ergens wil stoppen om te bellen is dat bij een smelterij, ze bedenkt meteen dat de schurken daar wel eens konden zijn. Ze gaat op onderzoek uit, terwijl de boeven papa martelen door hem boven een ketel kokend metaal te hangen.

De schuimblusser komt weer ontzettend van pas en de criminelen worden ingerekend. Tot verdriet van de commissaris blijkt de mastermind een hele eerlijke schedel te hebben.

Een wikislag in de rondte

Ik zat me druk te maken om iets onbenulligs dat ik niet uit mijn hoofd kreeg. Wat op zo’n moment helpt is gaan rennen, maar daar zou ik voor naar buiten moeten. Ik besloot dan maar te proberen in hoeveel stappen je bij een insect bent als je op de random wiki pagina klikt. Drie is het gemiddelde.

Mijn eerste pagina was Finn’s Bayawever (Ploceus megarhynchus). Een wevervogel uit India. Er zit een plaatje uit en het klopte. De vogel is geel en hij bouwt een nest. Jammergenoeg stond er niet bij wat voor een. Er is bij wevervogels keuze uit ieder stel een eigen gevlochten hangmandje of met zijn alle zo’n grote bruine bol aan een stevige tak kleien.

Waar je veel meer te weten komt over Finn’s Bayawever, is de site van de wevervogelenthousiastelingen http://www.ploceidae.eu. Geen informatie over de nestvoering, dat past niet goed in een kooitje, maar wel dat Finn’s Bayawever ontdekt/vastgelegd is door Hume. Finn heeft hem min of meer herontdekt en Baker heeft hem de credits gegeven. Niet David Hume, Huckleberry Finn en Ma Baker, maar Allan Octavian Hume (1829–1912), Frank Finn(1868–1932) en Edward Charles Stuart (1864 –1944). Die laatste heeft als wapenfeit staan dat hij een arm aan een panter heeft moeten afstaan en wel eens onder de voet gelopen is door een neushoorn.

Op de archive.org staat praktisch heel het werk van Finn. Zo haal ik uit garden and aviary birds of India dat Baya de lokale naam voor wevervogels is. Niks beachclub. Wel dat het losse nesten zijn, soms nogal dicht bij elkaar gebouwd. Hume heeft het over deze specifieke wever in deel drie van birds nests and eggs in India. Ze kunnen niet zonder olifantsgras bouwen.

Terwijl ik wacht tot de zoekfunctie alle megarhynchus uit het derde volume van Humes gamebirds of India heeft geplukt, open ik het volgende random lemma. Binnen drie keer hoor je bij een insect te zijn, dus dit moet eigenlijk iets anders zijn. Het is kunstschilder Adam Jankowski. Geboren in Gdansk, opgeleid in Wenen en werkend in Offenbach en Hamburg. Geboren in 1948 heeft hij noch Finn noch Hume noch Baker ooit ontmoet. Hij wordt omschreven als ‘modern’. Hij heeft zich toegelegd op wat moderne digitale technieken voor de landschapskunst betekenen. Ik vond nergens kunst van hem over vogels.

De derde klik, insectentijd. Ik krijg een spin. Dat is me dicht genoeg bij insect en ik verklaar de missie tot geslaagd. De Otira liana. Een nachtkaardespin. Kaardespinnen maken geen plakkerig web maar een pluizig. Daarvoor hebben ze een soort kammetje en daarom heten ze zo. Otira is een plaatsje in Nieuw-Zeeland, daar komt de spin vandaan en daar ben ik eens doorheen gereden. Op 22 februari 2011 rond het middaguur.

Bij het afsluiten van wat tabbladen stuit ik op de ex libris van Hume. Industria et Perseverantia is zijn motto en hoe zet je dat beter luister bij dan met een tijger met een meetlat in de poot? Nou, met Finn’s Bayawever, Adam Jankowski en de Otira Liana. Drie échte voorbeelden van nijverheid en doorzettingsvermogen.

En de rest

Sophie en het pratende blok

Sophie en het pratende blok door Jidéhim, tekst Vicq, 37 pagina's. Uitgegeven in 1982 door uitgeverij J. Dupuis N. V. Brussel Sittard, Sophie en Bertje lopen door het bos. Ze zijn op weg naar de aptonieme meneer Karmans die de lokale sloop runt, want Bertje wil diens...

Lees meer

Een wikislag in de rondte

Ik zat me druk te maken om iets onbenulligs dat ik niet uit mijn hoofd kreeg. Wat op zo'n moment helpt is gaan rennen, maar daar zou ik voor naar buiten moeten. Ik besloot dan maar te proberen in hoeveel stappen je bij een insect bent als je op de random wiki pagina...

Lees meer

Flora in kleur

Ik bezit een beduimeld exemplaar van Flora in kleur uit de Moussault serie. Het heeft een dik ezelsoor en was lang eigendom van mejuffrouw Bosma. Later mevrouw -Visser. Keurig toegevoegd met een andere kleur inkt.

Het boekje is een klein herbarium. Op veel bladzijden zit er een gedroogd stukje van een van de plantjes op de pagina. Niet altijd te herkennen op het oog, maar bij de namen staan kleine kruisjes als teken van waarneming.

Lees meer

Een attentie van de Nederlandse Spoorwegen.

Heb ik me net heerlijk uitgeleefd op zo'n 'vult u dit even in zodat we onze website kunnen verbeteren', vol met dubbelzinnige en anderszins multi-interpretabele zaken, is het anoniem. Dat is natuurlijk zonde van mijn werk.  De site die deze vragen aan mij stelde was...

Lees meer

Woonerf.

Woonerf Sinds een paar weken woon ik op een woonerf! Er is zo'n blauw bord met spelende kinderen neergezet op de hoek van de straat. Bijna in het volkse café wat -in tegenstelling tot het naastgelegen hotel- de jaren durende onvindbaarheid wegens de verbouwing van het...

Lees meer

De levende god

COMES - DE LEVENDE GOD Ik had het boek meegenomen van een rommelmarkt omdat ik het kleurgebruik van science fiction strips uit eind jaren zeventig zo mooi vind. Het boek is uit 1980 en Comes is de tekenaar. Ik dacht dat de god zo zou heten. Net zoals ik kort gedacht...

Lees meer

Liefde en Leed

Liefde en Leed Ik kocht een -zo noemen ze het zelf- zeemans- en levensliederenplaat. Voornamelijk omdat er een jongetje met een konijn in zijn knuisten geklemd op de voorkant staat, vergezeld van een straathond die in een metalen vuilnisemmer naar zijn volgende...

Lees meer

SEAGULL – Songs of the Waves

Seagull – Songs of the waves

Vorige week maakte ik een foto van een prachtige lp-hoes. Drie vliegende mondharmonika’s met meeuwenvleugels boven een stormachtige zee. Ik smeet de foto de wereld in, want mensen moeten toch denken dat je leuke dingen met je tijd doet. Goed een dag later kocht ik een Telefunken Liftomat. Toen had ik ineens platen nodig. Er bovenop kwam dat ik al een goed huis voor de plaat had gevonden, mocht ik hem niet zo mooi vinden.

Lees meer

Toffe Theo

Toffe Theo

Nummer 15 uit de avonturen van Nero en Co – Marc Sleen
Standaard Uitgeverij Antwerpen – Utrecht. 

Lees meer

Nederlandse cultuur: Kerst bij het tuincentrum

Kerst bij het tuincentrum

Ik ben dol op hoe Kerst qua aankleding elk jaar meer over de top gaat. Tuincentra zijn daar de bomshit in. Dus ik erheen. De eerste die ik uitzocht had als thema Harry Potter. Niets zegt tenslotte Kerst als een jeugdboekenreeks over een tovenaarsleerling waar conservatieve christenen nog steeds tegen ageren.

Recht door de deur stuit ik meteen op de betoverde Ford Anglia van de meneer Weasley. Het was dan weliswaar een Trabant, hij was de juiste kleur blauw en een kind had haar naam al getagd in de nepsneeuw. En nu weet ik dat je het beste Platform 9 ¾ oprijdt met een winkelwagentje van de Intratuin.

Lees meer